دیار کرد و خاک دلیران

دو یه ته کرده گم اهل کرماشان َ

اهل دیار بیستون نیشان

لچکه گی سرم جنس آبرو

لباس ورم چین چین و لو لو

ار تو نیش کردی ، اصل و نژادد فراموش نکه

و شعر حقیر ، یه کم گوش بکه

هیچ فرقه نیره

اگر کلهری اگر سورانی

کرد ایلامی یا کرماشانی

کرد مهاباد یا کردسانی

کرد کرمانجی یا که شیروانی

شاهونشینی یا هورامانی

افتخار بکه تو کرد زوانی

هیچ فرقه نیره له کام ولاتی

له شاره گورا یا که دهاتی

همیشه بناز تو کردواری

پاک و دلیری ، اصالت داری

برای کرده مه ، هم پشت هم شان

تو پهلوانی له غرب ایران

خویشه که نجیب ، شرم و حیادار

دامن پاکه د فخر کردوار

ایمه هم خونیم و یه نژادیم

تمدن دیریم و قوم مادیم

همیشه سربرز کوه غیره تیم

ویه زانو و یه ملتیم

یه دله دیریم عینه زریوار

بوده اقیانوس ارای وصل یار

ژنو پیامان ناموس پرسه ن

ارای غریبه یه دنیا کسه ن

برز و بلندیم جور شهر پاوه

گشت جوانمردیم هر عینه کاوه

گیوه کیمه پا ، مرز کیمه ور

وچوپی دسو ، وشال کمر

رقص کردی کیم ، چپی و فتا

شکاک و گریان ، سه پاو پشت پا

هر له سردشت و بانه و مریوان

تا قصرشیرین ، تا مرز مهران

خاک خلپانه خون شهیدان

عروس ایران شاره بوکانه

خوش و با صفا ، جه عاشقانه

آی مریوان لهجه ی شیرینه

و دلربایی دلبر ترینی

شهر مهاباد فخر کردوار

زاده گاهه گی همین و هژار

تو مهابادی اصل سورانی

اولین شهر ماد و بابانی

دیوته ایلامی برز و دلیره

کوره ایلامیش هر وه کو شیره

کرد خراسان کرمانجی ایوشه

دیوته سقزی ، سقزی پوشه

دربند صحنه و سراو روانسر

پرآو پرآو ، کوه آبیدر

وناو طبیعت ، در نوگور

کرماشانه گم تو کرماشانی

تو قشنگ ترین شهر ایرانی

تو بیستونی تو طاقوستانی

تو دالاهویی ، قصر و گیلانی

کوه قلا ایران ، غار سهولان

طاق طاقو ستان ، دره ارغوان

جاده مریوان ، شاخ شمیران

دیار کردو خاک دلیران .

شعر از : نسرین امیری